1. ( ماده 435) خیار عیب بعد از علم به آن فوری است.
2.(ماده 344) اگر در عقد بیع شرطی ذکر نشده یا برای تسلیم مبیع یا تادیه قیمت موعدی معین نگشته باشد بیع قطعی و ثمن حال محسوب است مگر اینکه بر حسب عرف و عادت محل یا عرف و عادت تجارت در معاملات تجاری وجود شرط یا موعدی معهود باشد اگر چه در قرارداد بیع ذکری نشده باشد.
3.(ماده 355) اگر ملکی به شرط داشتن مساحت معینی فروخته شده باشد و بعد معلوم شود که کمتر از آن مقدار است خریدار حق فسخ معامله را خواهد داشت و اگر معلوم شود که بیشتر است بایع میتواند آن را فسخ کند مگر اینکه در هر دو صورت طرفین به محاسبه زیاده یا نقیصه تراضی نمایند.
4. (ماده 441) خیار بعضی الصفقه وقتی حاصل میشود که عقد بیع نسبت به بعضی مبیع به جهتی از جهات باطل باشد در این صورت مشتری حق خواهد داشت بیع را فسخ نماید یا به نسبت قسمتی که بیع واقع شده است قبول کند و نسبت به قسمتی که بیع باطل بوده است ثمن را استرداد کند.
5.(ماده 235) هرگاه شرطی که در ضمن عقد شده است شرط صفت باشد و معلوم شود آن صفت موجود نیست کسی که شرط به نفع او شده است خیار فسخ خواهد داشت.